FAX AAN JAN VERHEEZEN

KAPITTELBULLETIN Nr.3

(zaterdag 31 mei 1997)

Als je naar Rome gaat met de auto en je ziet al die wegen die naar Rome leiden, dan weet je niet meer welke weg je moet nemen. Maar je moet op een gegeven moment toch beslissen, welke weg je zult kiezen. In deze fase zitten wij nu in het Kapittel.

Gelukkig hebben wij een sterke lichtbundel in ons midden. Dat is de Geest die soms een frisse wind over ons doet waaien. Een andere lichtbundel, dat is de zon die ons niet in de steek laat.

In dit tweede gedeelte van het Kapittel zullen we het vooral hebben over het bij u allen welbekende Globaal Plan. We zijn er duidelijk mee bezig. We zijn ondergebracht in diverse taalgroepen zoals Engels, Spaans, Italiaans en Frans. Tot spraakverwarring is het nog niet gekomen. Er moeten indringende vragen worden beantwoord. Rekening houdend met de weg die we tot nu toe hebben afgelegd als Congregatie; en ons bewust van de huidige uitdagingen, welke zijn dan de factoren die in het Globaal Plan moeten opgenomen worden?

Wat moet vooropstaan: onze eigentijdse zending of de missies, het sociaal engagement of de vorming van onze toekomstige jongeren? Kan het de internationale samenwerking zijn, het effectief delen of samen gemeenschap vormen?

Aan welke factoren geven wij als Congregatie de voorkeur, zodat wij kenbaar worden als SCJ? Welke prijs moeten wij betalen voor datgene wat het beste is voor ons als "Wij-Congregatie"?

We zitten momenteel in een beslissende fase van het stemmen vóór of tegen de verschillende factoren. Er wordt soms hevig gediscussieerd over de diverse onderwerpen. Soms moet er huiswerk overgemaakt worden. Welke moties moeten aangenomen worden? Diverse moties zijn al goedgekeurd, andere afgekeurd. De dagen zijn goed gevuld.

Vrijdag zijn we op audiëntie geweest bij Paus Johannes-Paulus II. Als je het nooit hebt meegemaakt, is het toch wel een bijzondere belevenis. Pater Generaal hield een korte toespraak, waarin hij zei dat wij met het Generaal Kapittel bezig waren. Hij had ook een cadeau voor de Paus in de vorm van een som geld. Ook de Paus hield een korte toespraak, waarin hij begon met te vermelden, dat wij een Congregatie zijn van ongeveer 2500 leden, verspreid over vier continenten.

Zo kwam hij tot een eerste punt, dat hij sterk benadrukte: we zijn een missionaire Congregatie. Hij herinnerde zich, hoe hij jaren geleden bad op het graf van Mgr Grison en van onze eerste missionarissen. Hij loofde de moed van onze Zaïre-missionarissen, die temiden van de recente troebelen geen enkele van hun missieposten in de steek hebben gelaten.

De Paus riep op tot het navolgen van onze Eerbiedwaardige Stichter in zijn gehechtheid aan de Kerk. Hij herinnerde eraan, hoe Pater Dehon een vurige verdediger was van de pauselijke encyclieken en hoezeer hij persoonlijk bevriend was met verschillende pausen.

Tenslotte benadrukte de Paus heel sterk de noodzaak aan een diepgaande vorming van onze jonge religieuzen en drong hij erop aan dat velen onder ons zich zouden bekwamen in een of andere studiespecialisatie, teneinde niet alleen spirituele mensen maar ook cultuurmensen te zijn die hun tijd begrijpen.

Tot slot reikte hij aan iedereen persoonlijk de rozenkrans uit. Samen met de Paus en de SCJ-ers hebben we een groepsfoto gemaakt.

Het is Zaterdag 31 mei. Op ons programma staat de verkiezing van een nieuwe generaal of de herverkiezing van de huidige generaal: Pater Virginio Bressanelli. In de wandelgangen is geen oppositie tegen de huidige generaal geweest. Wat iedereen al verwachtte, met grote meerderheid van stemmen werd hij herkozen: 75 van 78 stemmen. We hebben het op passende wijze gevierd.

Omdat de boog niet altijd gespannen kan staan, zijn we op een avond een glaasje wijn gaan drinken met onze Vlaamse medebroeders op een terrasje in oud-Rome. Niet zoals 6 jaar geleden, toen het wat duur was uitgevallen. Het verhaal gaat, dat als Pater Vander Elst een pinda of olijf nam bij zijn glas, de kassa elke keer twintig Belg. francs of een gulden aantikte. Hij verzekerde ons nu dat hij genoeg geld bij zich had. Maar deze keer hoefde hij niet bij te springen.

Harry Peels heeft ons geleerd - hij is al meer in Rome geweest -, hoe we in de overvolle romeinse bussen moeten "zwart rijden". Gewoon zeggen dat de afstempelautomaat niet werkt. Wij moeten dat dan maar geloven.

En ter gelegenheid van van het Heilig Hartfeest, namens alle Kapittelleden: dat de Heer uw harten mag openen en dat u op weg zult gaan om uw zending waar te maken om het blijde nieuws te verkondigen. Een fijne feestdag!

Met de hartelijke groeten van

Br. Boudewijn,

mede namens Harry, Koos en Rein.