Jakież to życie

Urodził się w Mielcu 19 maja 1965 roku. Jego rodzice to Andrzej Huber i Maria Huber z domu Piechota. Mimo, że wychowuje się przede wszystkim w mieście Mielcu ma też, poprzez swoich rodziców, kontakt z wioską. Szczególnie z takimi miejscowościami jak Trzęsówka, Chorzelów i Ocieka gdzie mieszkali jego dziadkowie. Jako dziecko został też ochrzczony w kościele rzymsko-katolickim pw. Św. Anny w Trzęsówce.
Po przejściu przez kilka przedszkoli mieleckich rozpoczął edukację w Szkole Podstawowej nr 7 i kontynuował ją w Sportowej Szkole Podstawowej nr 6 w klasie o profilu pływackim. Interesujący okres pełen wypraw na zawody pływackie czy też obozy szkoleniowe nad Soliną.
Ukończywszy naukę w szkole podstawowej swoją edukację postanowił kontynuować w Zespole Szkół Zawodowych nr 1, w Technikum Elektrycznym. Okres ten zaowocował nie tylko zdobyciem wiedzy technicznej z zakresu elektromechaniki ogólnej, ale też wiele z wiedzy humanistycznej pod kierunkiem pani prof. Ryszardy Żarkowskiej. Okres ten charakteryzował się wieloma wyprawami w polskie góry, pod przewodnictwem pani prof. Żarkowskiej, która jak tylko była okazja organizowała takie wyprawy, czy to w grupie kolegów. W tym okresie nauki była też okazja zapoznania się z działalnością harcerską, szczególnie z grupą wodniaków. Okres edukacji bardzo znaczący i niezapomniany. Przypieczętowany też smutkiem z powodu tragicznej śmierci prof. Żarkowskiej w Tatrach pod Chłopkiem w 1985 roku (list pani Halszki). W hołdzie swej przewodniczce, cała grupa kolegów "wędrowników" udała się w Tatry, by złożyć hołd pamięci pani profesor.
Młodzieńczą fazę życia znamionowały także inne aktywności, w których Zdzisław Huber brał udział. Jedną z nich był udział w życiu parafii pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy jako ministrant, lektor i kantor. Inną z zainteresowań poza szkolnych był śpiew w chórze "Melodia". Uczestnictwo w tym chórze owocowało udziałem w różnych występach i koncertach w kraju i zagranicą.
Ukończywszy szkołę średnią egzaminem dojrzałości w roku 1986, postanowił kontynuować swoją drogę życiową w jednym ze zgromadzeń zakonnych. Wybór padł na Zgromadzenie Księży Najświętszego Serca Jezusowego popularnie nazywanych Sercanami. Po odbyciu rocznego Nowicjatu, od roku 1987 kontynuował naukę w Seminarium Duchownym tegoż Zgromadzenia. W 1992 składa Śluby Wieczyste. Jako diakon pomaga w ramach praktyki duszpasterskiej na białoruskiej parafii. Studia z zakresu filozofii i teologii, trwające sześć lat ukończył w roku 1993 tytułem magistra teologii broniąc pracę z zakresu teologii moralnej pod tytułem " Środki społecznego przekazu w nauczaniu kościelnym posoborowym, aspekt moralny." W tym samym roku został wyświęcony na księdza.
Jednym z bolesnych przeżyć w czasie trwania seminarium była śmierć Roberta Kuncewicza, kolegi szkolnego, towarzysza wielu wypraw i przyjaciela.
Swoją naukę, tego samego roku 1993, kontynuował w Rzymie, we Włoszech na uniwersytecie "Pontificia Università Gregoriana". Studia obejmowały nauki teologiczne z zakresu misjologii na "Facoltà di Missiologia". Dodatkowym aspektem zajmował się podejmując studia na fakultecie nauk dotyczących środków społecznego przekazu, "Centro Interdisciplinare sulla Comunicazione Sociale (CICS)". Po dwuletnich studiach na tym uniwersytecie, ukończył je licencjatem z teologii broniąc pracę pod tytułem "Evangelizzare la pubblicità. Uso della pubblicità per la promozione vocazionale nella Congregazione dei Sacerdoti del Sacro Cuore di Gesù."
Lata studiów w Rzymie były również czasem przygotowania do wyjazdu na pracę w innych krajach niż Polska. Pierwszym takim miejscem pracy miała być Finlandia. Skończywszy studia rzymskie ks. Huber udał się właśnie do tego kraju. Pierwszy rok pobytu był dedykowany nauce języka fińskiego na uniwersytecie w Turku oraz pomocą w duszpasterstwie w znanych sobie językach polskim, włoskim i angielskim.
Jeszcze w czasie studiów języka fińskiego został nominowany sekretarzem Rady Kapłańskiej diecezji helsińskiej, która jest jedyną diecezją w Finlandii. Funkcję tę pełnił do końca roku 1998 kiedy to ówczesny biskup Paul Verschuren złożył rezygnację z powodu ciężkiej choroby. Praca sekretarza niejako zmusza do pogłębionej nauki języka w którym należało sporządzać dokumenty z różnych obrad.
Po rocznej nauce języka fińskiego i pracy w parafii w Turku został przesunięty do pracy w Helsinkach w parafii pod wezwanie Najświętszej Marii Panny Wniebowziętej jako wikary. Do zakresu pracy, należał cały zakres pracy duszpasterskiej na terenie parafii o obszarze około 16800 km2. Oprócz normalnych zajęć na terenie własnej parafii, zajmuje się również duszpasterstwem polskim na terenie obu parafii helsińskich. Do jego obowiązków należy co miesięczna msza w języku polskim, która ma miejsce w kościele pod wezwaniem świętego Henryka w Helsinkach. Do zakresu tej pracy należy również katechizacja w języku polskim. Do działalności duszpasterskiej można też wyliczyć kontakt i pomoc duszpasterską Romom przyjeżdżającym do Finlandii, tak na terenie własnej parafii ja również innych parafii, szczególnie tam gdzie nikt z księży nie zna języka polskiego (np. parafia w Oulu). Pomagał również, współpracując z Ambasadą Polski, w problemach niektórych grup studentów, którzy dali się nabrać na propozycje sprzedaży obrazków jako swoich. Niekiedy tych młodych ludzi wysyłało się miesiącami statkami do Polski. W międzyczasie mieszkali na terenie plebanii w Helsinkach.
Za pracę na rzecz Polonii i krzewienie polskości i języka polskiego zostaje odznaczony, postanowieniem z dnia 1 wrześnie 2000 roku przez prezydenta Rzeczypospolitej polskiej, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Oprócz pracy duszpasterskiej kontynuuje studia na Uniwersytecie w Helsinkach na wydziale teologii systematycznej (Teologinen tiedekunta) pogłębiając zagadnienia ekumeniczne. Studia te przerwał, kiedy został mianowany proboszczem na parafii w Jyväskylä.
Po zamianowaniu na tę funkcję, w roku 2002, miał do obsługi parafię o rozmiarach około 85000km2. Parafia ta przed podziałem ma trzy parafie, była kiedyś największą, powierzchniowo, parafią w Europie, a może i na świecie. W parafii obsługuje 7 punktów dojazdowych, tak by w każdym być raz w miesiącu z posługą duszpasterską. Tak więc prawie co tydzień jest w podróży w jakiejś części swojej parafii. Praca duszpasterska jest prawie indywidualna. Niejednokrotnie Msza święta jest odprawiana w domach prywatnych dla gromadzących się tam rodzin. Specyfiką tej pracy jest też wielokulturowość i wielojęzyczność parafii. Parafianie są prawie z każdego zakątka świata. Można rozmawiać ponad 60 językami. Taka sytuacja rzuca swoje wyzwania na codzienną pracę i kontakty z mieszkańcami parafii.
W 2008 roku został poproszony przez przełożonego Zgromadzenia o przyjazd do Rzymu by pomóc w przygotowaniu materiałów archiwalnych o Założycielu Zgromadzenia Księży Sercanów na Kapitułę Generalną tegoż Zgromadzenia, która miała miejsce latem 2009 w Rzymie. Tym samym czasie miał kontynuować pracę, którą już wykonywał od roku 1997 a mianowicie prowadzenie stron internetowych z wiadomościami o działalności Zgromadzenia. Dodatkowym zajęciem, którym się zajął było digitalizacja materiałów archiwalnych Zgromadzenia w Kurii Generalnej w Rzymie. W 2010 zakończył te zaangażowania i rozpoczął dalsze studia doktoranckie, jako kontynuację prowadzonych kiedyś w Finlandii. Studia na Uniwersytecie Gregoriana realizuje do 2012 roku. Niestety w zakresie czasu jaki otrzymał na studia nie udaje mu się napisać końcowej pracy i jej obronić.
Wraca tego samego roku (2012) do Finlandii. Jest to okres przejściowy przed rozpoczęciem nowej misji. Od 2012 do 2013 pracuje jako wikary w Tampere. Następnie od 2013 do 2014 jako wikary w Helsinkach w parafii Marii. Już od 2015 roku zostaje skierowany do pracy w Chile, gdzie tamtejszy Region SCJ chce przyjąć na siebie nowe wyzwanie. Podejmuje funkcję Rektora kościoła pw. św. Franciszka w mieście Valdivia znanego na świecie jako miejsca największego zanotowanego trzęsienia ziemi. 
Misja w Chile została zakończona w roku 2020 m.in. z powodu zmian priorytetów Regionu chilijskiego, który powoli przekształcał się w Prowincję połączonych jednostek Zgromadzenia działającego w tym rejonie świata. Również z powodu trwających ataków na Kościół w trwającej rewolucji społecznej. Jak i zbliżającej się pandemii Covid'a.
Po powrocie do Polski przebywał kilka miesięcy w Warszawie i Stopnicy, gdzie w tej ostatniej dokonały się smutne wydarzenia Covid'u zakończone tragiczną śmiercią tamtejszego księdza proboszcza. Z dniem 1go lipca zostaje skierowany do pracy w Lublinie w parafii Dobrego Pasterza jako pomoc duszpasterska. Dodatkowo dostał nominację na dyrektora stron internetowych Prowincji polskiej SCJ.
W końcem roku 2021 w związku z potrzebami duszpasterskimi został skierowany do pracy we Florynce jako duszpasterz.
W roku 2022 w związku z utworzeniem w Prowincji grupy medialnej pod zarządem Rzecznika Prowincji, ks. Huber zakończył swoją pracę jako dyrektor stron internetowych. 
Obecnie kontynuuje swoją obecność we Florynce wśród wzgórz Beskidu Niskiego.
Tworzy strony "DehonWiki", gdzie gromadzi artykuły i wiadomości dotyczące Ojca Leona Dehona Założyciela Zgromadzenia Księży Sercanów jak i działalności samego Zgromadzenia, przede wszystkim Prowincji polskiej tegoż Zgromadzenia.
Zobacz również Encyklopedię miasta Mielca: Hasło H = szukaj - Huber