O tej formacji mówi Dyrektorium prowincjalne:
punkt 86. W naszej formacji sercańskiej wyróżniamy dwa etapy:
a) formacja podstawowa, obejmująca okres od apostolstwa powołań do święceń kapłańskich, a w przypadku braci zakonnych – do profesji wieczystej;
b) formacja stała, obejmująca całość życia zakonnego po ślubach wieczystych czy święceniach kapłańskich.
punkt 87. Za formację odpowiedzialny jest każdy zakonnik, a szczególny obowiązek spoczywa na wychowawcach i przełożonych.

Dokładniej tej formacji dotyczą punkty:
Formacja stała (Konst. 104)
118. Formacja stała dotyczy tak poszczególnych osób zakonnych jak i wspólnot, i obejmuje formację ludzką, duchową, intelektualną, zakonną, apostolską i sercańską. Należy wykorzystać wszystkie instrumenty, zmierzające do wzrostu wiary, kwalifikacji apostolskich i profesjonalnych zakonników, aby poszczególne osoby i wspólnoty były zawsze w stanie dać adekwatną odpowiedź na oczekiwania świata, który się zmienia w szybkim tempie.
119. Organizacją formacji stałej w Prowincji kieruje kapłan mianowany do tego zadania przez przełożonego prowincjalnego za zgodą rady.
120. Odpowiedzialność we wspólnotach zakonnych za formację stałą spoczywa na ich przełożonych jako animatorach i koordynatorach życia i działalności tych wspólnot.
121. Przełożeni umożliwią zakonnikowi po dłuższym okresie lat pracy skorzystanie z okresu sabatycznego. Jego forma zostanie każdorazowo uzgodniona z przełożonym prowincjalnym (por. DG 104,3).

Większy nacisk kładzie się na używanie terminu „formacja stała” choć ze względu na dawne tłumaczenie w dokumentach jako „formacja ciągła” dalej można spotkać to nazewnictwo. Np. nazwy dokumentów formacji stałej zawierają wyraz ciągła. Kwestią ta dotyka nie tylko semantyki, ale także ewolucji terminologii w kontekście specjalistycznym (szczególnie religijnym lub edukacyjnym, np. w odniesieniu do formacji kapłańskiej lub duchowej, gdzie „permanent formation” jest standardowym terminem w łacinie, angielskim czy francuskim). Słowa „permanent” (ang.) i „permanente” (łac./fr.) wywodzą się od łacińskiego permanens (od per- 'przez' + manere 'trwać, pozostać'), co oznacza coś trwałego, niezmiennego w czasie, przeciwstawnego efemerycznemu czy tymczasowemu. W polskim tłumaczeniu kluczowe jest oddanie tej trwałości bez wprowadzania nieścisłości, zwłaszcza w terminach instytucjonalnych.

Różnice semantyczne między „stała” a „ciągła”

- Stała (od *stać*, etymologicznie związane z *stare* 'miejsce, pozycja'): Podkreśla trwałość i stabilność, coś ustalonego, niezmiennego w swej istocie. To tłumaczenie lepiej oddaje rdzeń „permanent” – formacja jako proces ciągły w sensie ontologicznym (trwający przez całe życie, niekończący się), ale zakorzeniony w stałym fundamencie. Jest precyzyjne i unika konotacji mechanicznej powtarzalności.
- Ciągła (od *ciągnąć*, związane z sekwencją lub nieprzerwanym łańcuchem): Sugeruje nieprzerwaność w czasie, jak proces płynny, bez przerw, ale może implikować bardziej dynamiczny, liniowy charakter (np. 'ciąg dalszy'). W starszych tłumaczeniach (np. z lat 70.–90. XX w.) było popularne, bo oddawało aspekt temporalny „permanente”, ale dziś brzmi archaicznie i mniej formalnie w kontekście instytucjonalnym.

W korpusach językowych (np. analiz tekstów watykańskich) „stała” dominuje w nowszych dokumentach (od lat 2000.), podczas gdy „ciągła” przetrwało w legacy texts, co wyjaśnia mieszane nazwy plików czy tytułów (np. „Dokument formacji ciągłej” z lat 80., ale indeksowany jako „stała”).

Obecnie stosowane

- Preferowane: „formacja stała” – To optymalne tłumaczenie dla „permanent formation” / „formation permanente”. Podkreśla nacisk na trwałość i stabilność, co jest zgodne z współczesną terminologią (np. w dokumentach Kongregacji ds. Duchowieństwa, czy dokumentach własnych Zgromadzenia Sercanów). Przykłady użycia:

1. „Formacja stała kapłanów”,
   
2. „Program formacji stałej”.
   

- Akceptowalne w kontekście historycznym: „formacja ciągła” – Można by je zachować w cytatach lub odniesieniach do starszych tekstów, by szanować tradycję. To tłumaczenie nie jest błędne semantycznie (oba oddają aspekt trwania), ale „ciągła” może być mylone z „w toku”, co osłabia trwałość. Przykłady:

1. W nazwie pliku: „zeszyt_formacja_ciągła_2020.pdf” – można zostawić oryginalne, ale w opisie dodać: „obecnie zalecane: formacja stała” jak to jest stosowane na tej otwartej stronie dot. formacji stałej.
   

Rekomendacje praktyczne

- W dokumentach mieszanych: Używać „formacja stała” jako terminu głównego, z odnośnikiem: „dawniej zwana formacją ciągłą”. To zapewnia spójność i edukuje czytelnika.

- W szerszym dyskursie: W publikacjach akademickich czy kościelnych proponuje się glosariusz:

Ta propozycja opiera się na zasadach translatoryki: wierność semantyce źródłowej, adaptacja do normy współczesnej oraz szacunek dla diachronicznego użycia.

Biblioteka formacji stałej zawiera wiele zeszytów pomocnych do pogłębiania wiedzy z zakresu teologii i duchowości.
Seria formacji stałej w latach 2020-2022 opartej na tryptyku o. Leona Jana Dehona pt. Koronki do Najświętszego Serca Jezusowego, poświęconej zagadnieniu Eucharystii w duchowości Sercanów w kontekście charyzmatu miłości i wynagrodzenia Bogu przez Serce Jezusa grzechów osobistych i całego świata. Publikowane tu teksty można a nawet powinno się skonfrontować z treścią Koronek napisanych przez ojca Dehona.

Z treścią innych zeszytów można zapoznać się za pomocą zawartych streszczeń i podsumowań.