Krótki rys biograficzny

Bł. Maria Klementyna Anuarite Nengapeta przyszła na świat w Wamba (Kongo) w grudniu 1939 r., w rodzinie nieochrzczonej: ojciec po urodzeniu nadał jej imię Nengapeta. Gdy przyjęła chrześcijaństwo, zdecydowała się na wstąpienie do miejscowego Zgromadzenia Zakonnego Sióstr św. Rodziny. Jej kierownikiem duchowym był bp Józef Wittebols SCJ. W pokorze poddaje się wymaganiom życia wspólnotowego jako wyraz duchowego aktu służby 29 listopada 1964 r. zostaje pojmana ze współsiostrami przez rebeliantów Simby i przetransportowana ciężarówką do Isiro, gdzie, nocą 1 grudnia 1964 r., po energicznej odmowie na niegodziwe propozycje kapitana Olombe, po obrzydliwym sponiewieraniu zostaje barbarzyńsko zabita: Wolę raczej umrzeć niż popełnić grzech. Zanim upadła od uderzenia rozwścieczonego Olombe, jak Jezus na krzyżu, przebaczyła swemu zabójcy słowami: Przebaczam Ci, bo nie wiesz, co czynisz. Miała 25 lat.

Z pism duchowych Bł. Marii Clementyny Anuarite Nengapeta

„Należy być szczęśliwym, w godzinie medytacji, ponieważ jest to czas odpoczynku i rozmowy w Bogu, jak kiedy dwoje narzeczonych rozmawiają ze sobą, nie myśląc o zmęczeniu czy trudzie. Jeśli się czujesz letnia w czas modlitwy, nie możesz się zniechęcać. Dalej proś. Nawet jeśli twoje serce jest jałowe, proś ciągle. Pan Jezus się zdziwi i rzeknie: “Nawet kiedy obrócę się plecami, nie zniechęcaj się!” Rozmawiać należy z Panem podczas rozmyślania. Kto zmęczyłby się rozmawianiem ze swym narzeczonym? Nie kocha się czasem myśląc o nim? My, które jesteśmy konsekrowane, musimy myśleć jeszcze częściej o Oblubieńcu naszych dusz”.

“Oddałam się samemu Jezusowi. Będę starała się mu podobać i przyjąć to, co mi przyjdzie doświadczyć z Jego woli. Złożyłam przecież śluby! Wystarczy pozostać spokojną w chwilach radości i jak i w chwilach trudności, w godzinie choroby jak i w chwilach próby. Należy zaakceptować każdą rzecz, tak! Może nie po to dotarłam aż tutaj?!”

„Panie, oto ja duchowo chora. Przyszłam tutaj szukać lekarstwa by wyzdrowieć tj. osiągnąć niebo. Panie, daj mi siłę, by nie powracać do mej choroby, by nie patrzeć znów wstecz lub wracać do świata. Czy nie przelałeś za mnie krwi? I to nie jednakowo za ludzi czarnych? Jezu, Mario, Józefie, oddaję się w Twoje ręce.”

Dłuższy rys biograficzny

Anuarite Nengapeta przyszła na świat 29 grudnia 1939 roku na przedmieściach Wamba (Kongo) w pogańskiej rodzinie. Później została ochrzczona w Kościele katolickim wraz z matką i dwiema siostrami; w tej sytuacji poprosiła o nadanie jej imienia Alfonsina. Młoda Anuarite wstąpiła do nowicjatu sióstr diecezjalnych Świętej Rodziny (Jamaa Takatifu), zgromadzenia założonego w 1936 r. w Bafwabaka przez Mons. Verfaille, sercanina i wikariusza apostolskiego Falls (diecezja Kisangani i Wamba). Tam złożyła pierwszą profesję zakonną w 1959 roku i przyjęła imię Maria Klementyna.

Klarowna zakonnica, pełna spokoju i radości, nawet w trudnych sytuacjach, wszystko wykonuje z pilnością i miłością. W życiu duchowym towarzyszy jej Mons. Wittebols. Są trzy ideały, które kultywuje w swoim życiu: posłuszeństwo, pokora, modlitwa. Pragnąc „podobać się tylko Jezusowi”, modli się dużo i intensywnie. W najtrudniejszych momentach pisze: „Panie, jestem duchowo chora. Przybyłam tutaj, aby znaleźć lekarstwo na uleczenie … Czy nie przelałeś za mnie swojej krwi? A także za ludzi czarnoskórych? Odpowiedz mi… Jezu, udziel mi raczej łaski śmierci, nawet natychmiast, gdybym miała Cię porzucić ”.

Podczas gdy Zair był rozdzierany krwawymi konfliktami wewnętrznymi, w czasie których doszło do masakry wielu zakonników, banda młodych Simba, kierowanych nienawiścią do wiary katolickiej, 29 listopada 1964 roku uprowadziła z klasztoru Świętej Rodziny w Bafwabaka 18 zakonnic po ślubach, 9 nowicjuszek i 7 postulantek. Siostra Anuarite, która była na polu niedaleko domu, zdecydowała się dołączyć do sióstr mówiąc: „Co my tu robimy? No to ruszajmy; jeśli trzeba umrzeć, umrzemy razem ”. Zakonnice zostały przewiezione do Ibambi, gdzie spędziły noc. Siostra Anuarite spokojnie zachęcała swoje siostry, aby czuwały i modliły się: „Módlmy się do męczenników z Ugandy, jesteśmy w wielkim niebezpieczeństwie; módlmy się, módlmy się! A jeśli chodzi o mnie, nie wiem, czy jutro jeszcze będę żyła”. 30 listopada dotarli do Isiro. To tutaj, wszelkimi sposobami i z okrutną bezczelnością, nakazano zakonnicom tej samej nocy prostytuować swe dziewictwo z żołnierzami, którzy je uprowadzili. Siostra Anuarite została wybrana dla dowódcy. Tak siostry jak i siostra Anuarite jednogłośnie odmówiły posłuszeństwa.

W obliczu haniebnego uporu oficera, który obiecywał jej wielką przychylność, jeśli wyrazi na to zgodę, siostra Anuarite odpowiedziała z mocą i zdecydowaną wolą: „Nie mogę znieść tego, by zostać żoną mężczyzny; jeśli to konieczne, wolę umrzeć; odmawiam, jestem poświęcona Bogu”. Wściekły oficer zaczął ją gwałtownie bić, ale nie mógł przełamać oporu siostry Anuarity, która składała swoje życie jako wonną ofiarę, szepcząc święte imię Jezusa. W końcu, w godzinie, gdy ciemność zasłoniła wszystko, siostra Maria Klementyna Anuarite Nengapeta została zamordowana strzałem z karabinu w dniu 1 grudnia 1964 r. o godzinie 1:00 w nocy. Do odwagi stawienia czoła śmierci potrafiła dodać chrześcijańską cnotę przebaczenia: „Przebaczam ci, powiedziała mocnym głosem do swego oprawcy, bo nie wiesz, co robisz”. W tym samym czasie inne siostry zaczęły śpiewać Magnificat.

Po śmierci siostry Anuarity, siostry skutecznie stawiły opór prześladowcom, pocieszone i wzmocnione jej świadectwem. Faktycznie, po wschodzie słońca, kiedy Simba zdali sobie sprawę, że wszystkie ich wysiłki poszły na marne, powiedzieli: „Nigdy nie widzieliśmy kobiet o tak twardym sercu jak wasze. To czarownice, nie chcemy już ich widzieć tutaj, w Isiro ”.

Inne przykłady z jej myśli:

„W godzinie medytacji trzeba być szczęśliwymi: jest to czas odpoczynku i pobytu z Panem, tak jak para narzeczonych, którzy rozmawiają ze sobą, nie zwracając uwagi na trud lub wysiłek, jaki podejmują … A my, które jesteśmy poświęcone, powinnyśmy dużo częściej myśleć o Oblubieńcu naszych dusz”.

„O nic się nie martw. Przede wszystkim dociekać, czego Bóg ode mnie chce, kiedy mi coś nakazuje. Jeśli szukasz swojej radości poza samym Jezusem, wiedz, moja duszo, że nigdy nie znajdziesz pocieszenia. Jezu, daj mi ducha modlitwy i wierności, abym mogła przestrzegać moich reguł. Daj mi siłę, abym nie ufała samej sobie, mówiąc: nie ma niebezpieczeństwa. Roztropna dziewico, obym była roztropna! ”.

Modlitwa:

Święta Trójco,
w zjednoczeniu z całym Kościołem,
dziękuję Ci za obfitość darów, których udzieliłeś
błogosławionej siostrze Marii Klementynie Anuarite Nengapeta,
wzorowi posłuszeństwa i wierności ślubowi czystości
aż do ofiary z jej młodego życia.
Pozwól mi, za jej przykładem,
żyć w ciągłym słuchaniu Słowa Bożego
i w hojnej służbie innym.
Racz, Panie, wsławiać w Kościele
tę Twoją wierną Służebnicę jako Dziewicę i Męczennicę.
Za jej wstawiennictwem udziel mi łaski, o którą Cię teraz proszę …
Maryjo, Królowo Męczenników,
po macierzyńsku polecaj moje prośby Twemu Synowi Jezusowi. Amen

|